Testimonials buitenlandse stages

Dingen gebeuren hier niet op wat ik de ‘Nederlandse-alles-moet-nu-en-snel-mentaliteit’ noem. Dat vind ik lastig, want als ik iets in mijn hoofd heb wil ik het direct uitvoeren.

Stage: Social Work

“Ik krijg hier steeds beter voor ogen wat ik met welke kinderen wil bereiken. Zo ben ik bezig met het maken van een soort PECS-communicatieboek (Picture Exchange Communication System). Een manier waarop kinderen die niet spreken door middel van plaatjes toch kunnen aanduiden wat ze willen. Ik heb nu het gevoel dat hier van veel kinderen gedacht wordt dat ze weinig kunnen omdat ze niet praten, terwijl ik juist merk dat ze heel veel kunnen. Ik hoop dat ik op deze manier iets kan betekenen. Het is bijzonder om te merken hoe snel je integreert in een ander leven, en hoe snel de behoefte daardoor verdwijnt om over elke maaltijd en elk weekend te schrijven. Het voelt voor mij nu al zo ‘normaal’ en ‘standaard’, terwijl het dat eigenlijk niet is. Soms moet ik erg wennen aan de mentaliteit hier. Dingen gebeuren hier niet op wat ik de ‘Nederlandse-alles-moet-nu-en-snel-mentaliteit’ noem. Het neemt veel tijd in beslag om iets gedaan te krijgen. Dat vind ik soms lastig, want als ik iets in mijn hoofd heb wil ik het direct uitvoeren. Dat is hier wat minder aan de orde, maar daar leer ik ook weer van.”

Stage: Lesgeven in Thailand

“Op onze eerste echte stagedag werden we opgehaald met de schoolbus van de kinderen. Ik had persoonlijk echt zo’n grote gele schoolbus in mijn hoofd, maar toen er een auto aan kwam rijden met een soort overdekte bak achterop zaten er al ongeveer 50 kinderen in de bus. Dit was een erg interessante ervaring. We mochten die dag lesgeven aan vier klassen. In ons project hadden wij natuurlijk al heel veel activiteiten bedacht voor de kinderen, maar op deze eerste dag hebben we alleen lesgegeven uit het boek, Engelse les.”

Stage: Fysiotherapie in Marokko

“The first weeks I was focussed on observing the way the physical therapists worked, the therapies they give and what were going to be my responsibilities. From the beginning on I had my own patients to treat. They gave me suggestions for the therapy, but mostly let me treat the patients my own way. This was a challenge, but worked out very well. I’ve learned about new treatments and practised them. Since I love to play percussion and some kids as well, I made useful exercises out of it. This was new for my colleagues, but they liked it. In the end they told me they were very thankful to have worked together, and that I can come back to Centre Lalla Meriem if I would like to.”